برآورد زمان انجام کار؛ چطور کمتر از واقع قول ندهیم؟ تمرین یکهفتهای
قرار بود گزارش تا ظهر آماده شود، اما عصر هنوز جدولها را اصلاح میکنید. از صبح مشغول بودهاید و حتی چند کار کوچک دیگر را هم انجام دادهاید. با این حال زمان تحویل دوباره عقب افتاده و حالا به توانایی خودتان شک کردهاید. قبل از نتیجهگیری درباره پشتکار، یک موضوع قابل بررسی وجود دارد. آیا برآورد اولیه، زمان آمادهسازی داده، بازبینی، هماهنگی و انتظار برای پاسخ دیگران را هم در نظر گرفته بود؟
برآورد زمان انجام کار مهارتی است که میتوان با ثبت چند تجربه و مقایسه پیشبینی با واقعیت بهترش کرد. این مقاله یک تمرین ساده برای کارهای تکرارشونده پیشنهاد میکند. هدف آن است که پیش از قول دادن، تصویر روشنتری از مسیر داشته باشید و بعد از پایان، علت اختلاف را بفهمید. روش برای تهیه گزارش، نوشتن پیشنهاد همکاری، ساخت محتوای آموزشی و کارهای مشابه قابل استفاده است. نتیجه را باید در تجربه خودتان بسنجید و به تدریج اصلاح کنید.
خطای برنامهریزی یعنی چه؟
در پژوهش بوهلر، گریفین و راس در سال ۱۹۹۴، پیشبینی زمان تکمیل کار و نحوه استفاده افراد از تجربههای گذشته بررسی شد. یافتهها نشان دادند که در شرایط مطالعه، افراد برای کار خود برآوردهای خوشبینانه داشتند و هنگام پیشبینی بیشتر به مسیر اجرای کار توجه میکردند. این پژوهش یکی از منابع شناختهشده بحث خطای برنامهریزی است. کاربرد آن برای کار روزانه، توجه همزمان به برنامه فعلی و تجربه ثبتشده کارهای مشابه است.
این توضیح علمی همه تأخیرها را به یک علت نسبت نمیدهد. تغییر خواسته مشتری، قطع دسترسی به داده و افزایش حجم کار میتوانند برنامه را عوض کنند. برای فهمیدن مسئله خودتان باید اطلاعات ثبت کنید. تمرین این نوشته از مفهوم پژوهشی الهام میگیرد، اما مراحل اجرایی آن یک پیشنهاد عملی برای یادگیری شخصی است. بهتر است پس از چند نوبت ببینید کدام بخش به پیشبینی دقیقتر شما کمک کرده و کدام قسمت هنوز نیاز به تغییر دارد.
اول روشن کنید پایان کار دقیقاً کجاست
عبارت آماده کردن گزارش برای افراد مختلف معنی متفاوتی دارد. ممکن است یک نفر تولید متن اولیه را پایان بداند و دیگری ارسال نسخه تأییدشده را. پیش از برآورد، خروجی و معیار پایان را در یک جمله بنویسید. برای نمونه، گزارش سهصفحهای همراه با جدول تطبیقدادهشده و فایل آماده ارسال. اگر تأیید مدیر هم جزو تعهد شماست، آن را وارد تعریف کنید. این جمله مبنای مقایسه پیشبینی و نتیجه واقعی خواهد بود.
دامنه را نیز کوتاه مشخص کنید. تعداد صفحه، تعداد داده ورودی، میزان پژوهش لازم و دفعات بازبینی بر زمان اثر میگذارند. اگر این موارد هنوز معلوم نیستند، برآورد را مشروط بنویسید و فرضها را همراه آن نگه دارید. وقتی بعداً حجم کار تغییر کرد، میتوانید تشخیص دهید اختلاف از کدام بخش آمده است. مقایسه زمان دو کار با دامنه متفاوت، بدون توضیح تفاوتها، ممکن است شما را به اصلاح نامناسب برآورد بعدی برساند.
زمان کار فعال را از زمان تقویمی جدا کنید
ممکن است تکمیل یک خروجی چهار ساعت کار متمرکز بخواهد، اما دریافت داده و تأیید آن دو روز طول بکشد. زمان کار فعال، مدتی است که روی فعالیت مشخص کار میکنید. زمان تقویمی فاصله آغاز تا پایان را نشان میدهد و انتظار، هماهنگی و فاصله میان نوبتهای کاری را هم در بر میگیرد. هنگام اعلام موعد تحویل، هر دو را ببینید. چهار ساعت تلاش وقتی در تقویم فقط یک ساعت آزاد دارید در همان روز جا نمیشود.
برای ثبت زمان فعال لازم نیست هر دقیقه زندگی را زیر نظر بگیرید. شروع و پایان هر نوبت مرتبط را یادداشت کنید و توقفهای طولانی را جدا بنویسید. اگر هنگام کار تماس دیگری پاسخ دادهاید، آن را با یک توضیح کوتاه ثبت کنید. هدف ساختن اطلاعاتی برای تصمیم بعدی است. ثبت بیش از حد جزئی ممکن است خودش به یک کار پرهزینه تبدیل شود. برای تمرین اولیه، چند دسته روشن مانند تولید، بررسی و هماهنگی کافی است.
از تجربه مشابه شروع کنید
سه تا پنج کار نسبتاً مشابه را پیدا کنید. اگر زمان آنها ثبت نشده، از تقویم، تاریخ فایلها و پیام تحویل برای یک بازسازی تقریبی استفاده کنید و کنار عدد بنویسید که تخمینی است. شباهت را بر اساس نوع خروجی و دشواری بسنجید. یک گزارش با داده آماده را کنار گزارشی که باید از چند واحد داده بگیرد نگذارید، مگر اینکه تفاوت را روشن کنید. اطلاعات ناقص هم وقتی محدودیتش مشخص باشد میتواند نقطه شروع ثبت بهتر باشد.
برای هر تجربه، زمان پیشبینیشده، زمان واقعی و علت اصلی اختلاف را در یک ردیف بنویسید. سپس به جای انتخاب سریعترین نمونه، به مجموعه نگاه کنید. ببینید کدام وضعیت در کار تازه هم وجود دارد. اگر بازبینی در بیشتر نمونهها زمان قابل توجهی گرفته، آن را یک اتفاق استثنایی فرض نکنید. اگر فقط یک بار اختلال نادر رخ داده، اثر آن را در سناریوی جداگانه ببینید. این تفکیک به شما امکان میدهد برآورد را بر اساس شرایط توضیح دهید.
کار را به چند بخش قابل مشاهده تقسیم کنید
برای یک گزارش میتوانید گردآوری داده، بررسی و پاکسازی، تحلیل، نوشتن و بازبینی را جدا کنید. لازم نیست هر حرکت کوچک را به فعالیت مستقل تبدیل کنید. بخشها باید آنقدر مشخص باشند که بتوانید بعداً بفهمید کجا بیشتر از انتظار زمان برده است. برای هر بخش، ورودی لازم و خروجی قابل مشاهده را بنویسید. اگر یک بخش به نتیجه بخش دیگر وابسته است، ترتیب آنها را در برنامه حفظ کنید.
بعد تقویم واقعی را ببینید. جلسه، تدریس، کارهای قطعی و موعدهای دیگر ممکن است زمان آزاد را محدود کنند. اگر برای نوشتن سه ساعت نیاز دارید و فردا فقط دو نوبت چهلدقیقهای خالی است، باقی کار باید در روز دیگری قرار بگیرد یا درباره دامنه آن توافق شود. ظرفیت روز را با ساعت حضور در محل کار یکی نگیرید. برای موعد تحویل، زمانی را انتخاب کنید که اجرای برنامه در آن ممکن باشد و فرضهای آن روشن بماند.
مثال کامل از برآورد یک پیشنهاد همکاری
فرض کنید یک مشاور باید پیشنهاد همکاری ششصفحهای آماده کند. در سه تجربه مشابه، زمان فعال واقعی پنج، شش و هشت ساعت بوده است. در نمونه هشتساعته، دو ساعت صرف اصلاح داده ناقص مشتری شده است. این اعداد فرضیاند. در کار تازه، دادههای اصلی موجود است اما بخشی از اطلاعات بودجه هنوز تأیید نشده. مشاور ابتدا حدود شش ساعت کار فعال در نظر میگیرد و بررسی بودجه را یک وابستگی قابل پیگیری ثبت میکند.
او برای مرور درخواست و دادهها یک ساعت، طراحی پیشنهاد دو ساعت، نوشتن دو ساعت و بازبینی یک ساعت کنار میگذارد. فردا دو ساعت و پسفردا سه ساعت زمان آزاد دارد. یک ساعت باقیمانده در روز سوم قرار میگیرد. بنابراین حتی با تأمین اطلاعات بودجه، وعده پایان فردا با این تقویم سازگار نیست. او به مشتری میگوید نسخه آماده بررسی در روز سوم ارسال میشود، به شرط اینکه پاسخ بودجه تا زمان مشخصی برسد.
در پایان، مرور دادهها یک ساعت و نیم، طراحی دو ساعت، نوشتن دو ساعت و نیم و بازبینی یک ساعت طول میکشد. مجموع زمان فعال هفت ساعت است. پیشبینی ششساعته، یک ساعت کمتر از واقع بوده است. اختلاف نسبی یک تقسیم بر شش، حدود ۱۶٫۷ درصد است. مشاور ثبت میکند که دو بخش مرور داده و نوشتن هر کدام نیم ساعت بیشتر زمان بردند. برای کار بعدی، ابتدا دلیل همین دو اختلاف را بررسی میکند.
از یک تجربه، ضریب همیشگی نسازید
اینکه یک بار کاری دو برابر انتظار زمان برده، دلیل کافی برای دو برابر کردن همه برآوردهای آینده نیست. ابتدا ببینید چه چیزی تغییر کرده است. ممکن است خروجی بزرگتر شده، ابزار تازه بوده یا دادهها دیر رسیده باشند. برای کارهای واقعاً مشابه، چند مشاهده جمع کنید و بازهای معقول بسازید. وقتی تعداد نمونهها کم است، بازه را به عنوان برآورد اولیه معرفی کنید. دقت ظاهری یک عدد نباید جای توضیح عدم قطعیت را بگیرد.
اگر خروجی چندبار تکرار میشود، میانه زمانهای مشابه میتواند یک نقطه شروع ساده باشد. برای مثال در زمانهای پنج، شش و هشت ساعت، میانه شش است. این عدد به تنهایی موعد تحویل نمیسازد. باید تفاوت دامنه، میزان تجربه و محدودیت تقویم را هم در نظر گرفت. برای موقعیت دشوار، سناریوی دیگری بنویسید که نشان دهد اگر ورودی دیر برسد یا یک دور اصلاح اضافه شود، برنامه چگونه تغییر میکند. هر سناریو باید فرض قابل فهم داشته باشد.
سناریوی دوم برای یادگیری یک مهارت
کسی میخواهد کار با یک ابزار ارائه را یاد بگیرد و ساخت سه اسلاید را تمرین کند. او بر اساس دیدن یک ویدیوی بیستدقیقهای، کل تمرین را نیم ساعت تخمین میزند. اما نصب ابزار، پیدا کردن فایل نمونه و آزمودن خروجی هم زمان میخواهند. در برنامه تازه، تماشای آموزش، اجرای تمرین و بررسی نتیجه جدا ثبت میشوند. معیار پایان هم ساخت سه اسلاید قابل باز شدن روی دستگاه ارائه است، نه فقط تمام کردن ویدیو.
پس از تمرین، فرد میبیند بیشتر زمان اضافی صرف پیدا کردن تنظیمات خروجی شده است. برای نوبت بعد راهنمای همان قسمت را آماده میگذارد و تمرین را دوباره اجرا میکند. اگر زمان کمتر شد و خروجی هم معیار قبولی را داشت، یک نشانه عملی از پیشرفت دارد. در یادگیری، افزایش سرعت به تنهایی کافی نیست. کیفیت نتیجه، توان انجام دوباره و میزان کمک موردنیاز را هم کنار زمان ثبت کنید تا تمرین به عجله برای تمام کردن تبدیل نشود.
وقتی برآورد با درخواست مدیر یا مشتری نمیخواند
میتوانید اختلاف را با چند گزینه روشن مطرح کنید. برای مثال بگویید نسخه کامل به شش ساعت کار نیاز دارد و امروز دو ساعت ظرفیت دارید. سپس مشخص کنید در همان دو ساعت کدام بخش قابل تحویل است. ممکن است خروجی اولیه کوچکتر، جابهجایی موعد یا کمک گرفتن از همکار امکانپذیر باشد. گزینهها باید با واقعیت منابع و مسئولیتها سازگار باشند. اگر فرد دیگری باید تصمیم بگیرد، اطلاعات لازم برای انتخاب را کوتاه و روشن ارائه کنید.
ثبت فرضها در این گفتوگو کمک میکند. بگویید برنامه بر اساس آماده بودن داده، یک دور بازبینی و دامنه مشخص ساخته شده است. اگر یکی از این شرطها تغییر کرد، موعد را زود بازبینی کنید. صبر کردن تا آخرین ساعت، فرصت هماهنگی را کم میکند. همزمان مسئول پیگیری ورودیها را مشخص کنید. عبارتی مانند منتظر اطلاعات هستیم، بدون نام مسئول و موعد پیگیری، بهسختی به یک اقدام قابل انجام تبدیل میشود.
چطور علت تأخیر را بدون سرزنش ثبت کنیم؟
در پایان به جای نوشتن من همیشه کند هستم، یک مشاهده مشخص بنویسید. برای نمونه، تطبیق نام ستونها چهل دقیقه بیشتر طول کشید چون تعریف شاخص موجود نبود. بعد اقدام مرتبط را انتخاب کنید. در کار بعدی میتوانید تعریف شاخص را پیش از شروع بخواهید. چنین یادداشتی هم مسئولیت اقدام را روشن میکند و هم موضوع را قابل اصلاح نگه میدارد. اگر مانع در اختیار شما نیست، مسیر هماهنگی و زمان اعلام آن را ثبت کنید.
تفاوت بین برآورد و اجرا گاهی از شروع دیرهنگام میآید و گاهی از طولانیتر شدن خود فعالیت. این دو را جدا بررسی کنید. اگر فعالیت به موقع آغاز نشده، زمان فعال دقیقتر هم مشکل تقویم را به تنهایی حل نمیکند. اگر به موقع شروع کردهاید اما بازبینی طولانی شده، باید همان بخش را اصلاح کنید. اطلاعات ثبتشده قرار است محل تصمیم را نشان دهد. هرچه توضیح به رفتار و شرایط نزدیکتر باشد، انتخاب اقدام بعدی آسانتر میشود.
تمرین یکهفتهای برای برآورد واقعبینانه
سه کار کوچک و قابل مقایسه انتخاب کنید. پیش از شروع هر کدام، خروجی، زمان فعال پیشبینیشده، موعد پایان و دو فرض مهم را بنویسید. هنگام اجرا زمان نوبتهای کاری را ثبت کنید. در پایان، زمان واقعی و یک علت اصلی اختلاف را اضافه کنید. برای هر کار فقط یک اقدام اصلاحی انتخاب کنید. این اقدام میتواند آماده کردن داده، محدود کردن دامنه، هماهنگی زودتر برای تأیید یا اختصاص نوبت جداگانه بازبینی باشد.
در پایان هفته ببینید چند برآورد کمتر از زمان واقعی بودهاند و بزرگترین اختلاف در کدام بخش رخ داده است. اگر بیشتر کارها زمان انتظار طولانی داشتند، برای هفته بعد روی هماهنگی ورودی تمرکز کنید. اگر زمان نوشتن مرتب بیشتر میشد، از نمونههای خود برای اصلاح برآورد آن بخش استفاده کنید. بعد از چند نوبت، همان معیارها را دوباره مقایسه کنید. هدف تمرین، ساختن برنامهای است که با تجربه و ظرفیت واقعی شما سازگارتر شود و وعدهها را قابل توضیح کند.
| کار | زمان پیشبینی | زمان واقعی | علت اختلاف | اقدام بعدی |
|---|---|---|---|---|
| پیشنهاد همکاری فرضی | ۶ ساعت | ۷ ساعت | مرور داده و نوشتن طولانیتر شد | بررسی ورودی پیش از اعلام موعد |
برای پیگیری نتیجه تمرین، راهنمای مرور هفتگی پیشرفت کاری را هم بخوانید.
منبع علمی این نوشته، مقاله بوهلر، گریفین و راس در سال ۱۹۹۴، مجله روانشناسی شخصیت و اجتماعی، جلد ۶۷، صفحات ۳۶۶ تا ۳۸۱ است. متن پژوهش درباره خطای برنامهریزی و برآورد زمان تکمیل کار
پیشنهاد از فروشگاه راه ایده آل




دیدگاهها