از تصمیم تا عمل؛ برنامه «اگر ـ آنگاه» برای شروع کارهای عقب‌افتاده
قرار است روی یک مهارت تازه کار کنید یا اولین تماس با مشتری را بگیرید، اما روز تمام می‌شود و کار اصلی شروع نشده است. گاهی مسئله این است که تصمیم «انجامش می‌دهم» هنوز به زمان و رفتار مشخص تبدیل نشده است. برنامه «اگر ـ آنگاه» راهی ساده برای روشن‌کردن همین فاصله است.
برنامه اگر ـ آنگاه چیست؟
به جای «باید بیشتر یاد بگیرم» بنویسید: «اگر چای صبح را روی میز گذاشتم، پیش از بازکردن پیام‌ها یک تمرین از دوره‌ام حل می‌کنم.» موقعیت قابل تشخیص، به یک رفتار روشن متصل می‌شود. در پژوهش‌های خودتنظیمی این روش «قصد اجرایی» نام دارد. پژوهش‌های گولویتزر و شیران از کمک این برنامه‌ها به پیگیری هدف حمایت می‌کنند؛ نتیجه برای همه افراد و همه کارها یکسان نیست و برنامه، جای منابع یا مهارت لازم را نمی‌گیرد.
چطور یک برنامه قابل اجرا بنویسیم؟
- فقط یک کار را انتخاب کنید. کاری که واقعاً برایتان اهمیت دارد و شروع آن تحت اختیار شماست.
- نشانه شروع را مشخص کنید. پایان جلسه روزانه، نشستن پشت میز یا رسیدن ساعت مشخص، از «وقتی فرصت شد» روشن‌تر است.
- رفتار را قابل مشاهده بنویسید. «نام سه مشتری بالقوه را ثبت می‌کنم» از «روی فروش کار می‌کنم» دقیق‌تر است.
- مانع معمول را پیش‌بینی کنید. اگر فایل در دسترس نبود، یادداشت کاغذی آماده داشته باشید؛ اگر تماس ممکن نبود، زمان تماس بعدی را ثبت کنید.
سه نمونه برای کار و یادگیری
| تصمیم مبهم | برنامه مشخص پیشنهادی |
|---|---|
| باید یادگیری را جدی بگیرم | اگر لپ‌تاپ را برای شروع کار روشن کردم، پیش از پیام‌رسان یک تمرین کوتاه انجام می‌دهم. |
| باید ایده‌ام را جلو ببرم | اگر ناهار تمام شد، یک پرسش مصاحبه با مشتری را می‌نویسم و برای تعیین وقت اقدام می‌کنم. |
| باید پیگیری‌ها منظم شود | اگر جلسه فروش تمام شد، اقدام بعدی و موعد آن را همان لحظه ثبت می‌کنم. |
این نمونه‌ها پیشنهاد تمرینی‌اند، نه نسخه‌ای با زمان یا تعداد علمیِ ثابت. اندازه کار را با ظرفیت واقعی خود تنظیم کنید. اگر هدف شما شروع یک کسب و کار است، راهنمای اعتبارسنجی ایده کمک می‌کند اقدام کوچک را به یادگیری درباره مشتری وصل کنید.
تمرین هفت‌روزه؛ کیفیت شروع را بسنجید
روی یک برگه بنویسید: «اگر … رخ داد، آنگاه … را انجام می‌دهم.» برای یک هفته، هر روز فقط سه مورد را ثبت کنید: آیا نشانه رخ داد؟ آیا کار شروع شد؟ چه مانعی وجود داشت؟ هفت روز صرفاً یک بازه پیشنهادی برای بازبینی است، نه وعده شکل‌گیری عادت.
در پایان هفته، اگر نشانه به‌ندرت رخ داده، آن را عوض کنید. اگر نشانه رخ داده اما شروع نکرده‌اید، قدم اول را کوچک‌تر یا ابزار را از قبل آماده کنید. اگر مرتب شروع کرده‌اید ولی خروجی ارزشمندی ندارید، خود فعالیت را بازنگری کنید؛ تعداد تیک‌ها معادل پیشرفت واقعی نیست.
چه زمانی این روش کافی نیست؟
وقتی حجم کار از ظرفیت بیشتر است، اولویت‌ها متعارض‌اند یا اختیار و منابع لازم را ندارید، اضافه‌کردن یک برنامه شخصی مشکل ساختاری را حل نمی‌کند. در این وضعیت، کاهش تعهدات یا گفت‌وگو درباره تقسیم کار ضروری است. همچنین اگر خود هدف برایتان معنا ندارد، پیش از طراحی نشانه شروع، درباره انتخاب هدف تصمیم بگیرید.
برای تبدیل یک هدف بزرگ راه اندازی به مجموعه اقدامات قابل پیگیری، می‌توانید از بسته زیر استفاده کنید؛ انتخاب ابزار اختیاری است و تمرین این مقاله با کاغذ هم انجام می‌شود.
منابع
گولویتزر و شیران، ۲۰۰۶؛ فراتحلیل قصدهای اجرایی و دستیابی به هدف؛ تعریف برنامه‌های اگر ـ آنگاه، مؤسسه ملی سرطان آمریکا. مثال‌ها و تمرین هفت‌روزه، پیشنهاد کاربردی تحریریه‌اند.
پیشنهاد از فروشگاه راه ایده آل
دیدگاه‌ها